เรื่องราวของดอสโตเยฟสกีผู้เดินเตร็ดเตร่อยู่ในนครเปเตียร์บูร์ก เฝ้ามองผู้คนตามท้องถนนและพบเห็นเหล่าคนแปลกหน้าที่เข้ามาพร้อมเรื่องราวอันน่าขันและน่าประหลาดใจ

โปลซุนคอฟ ชายผู้ชอบเล่าเรื่องและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตนเองเป็นที่ยอมรับ กลับต้องเผชิญกับความอับอายและความขัดแย้ง เมื่อเขาไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงของผู้คนที่มีฐานะสูงกว่า

รวมสี่บทบันทึกแห่งเปเตียร์บูร์กที่ดอสโตเยฟสกีใช้ชีวิตประจำวันเป็นภาพสะท้อนสังคม ความคิด และธรรมชาติของมนุษย์ ก่อนยุคแห่งนวนิยายชิ้นสำคัญของเขา

บันทึกชีวิตและผู้คนในเปเตียร์บูร์ก ผ่านสายตาอันเฉียบคมของดอสโตเยฟสกี ตั้งแต่ความฟุ้งฝันของสังคมเมือง ไปจนถึงการเสียดสีธรรมชาติของมนุษย์ในชีวิตประจำวัน

จดหมายเก้าฉบับ ความจริงหนึ่งเดียว และผู้เล่าเรื่องสองคน เมื่อทุกถ้อยคำต่างอ้างว่าตนคือความจริง คำถามจึงไม่ใช่ "ใครพูดโกหก" แต่คือ "เราจะเชื่อใคร"

นิยายปรัชญาขึ้นหิ้ง — เรื่องราวสี่คืนกับหนึ่งเช้า เมื่อคนช่างฝันผู้โดดเดี่ยวได้พบหญิงสาวผู้หนึ่ง ช่วงเวลาอันแสนสั้นกลับเปลี่ยนความหมายของชีวิตทั้งชีวิต

จากรถไฟ โรงแรม ถนน และโรงละครในยุโรป ดอสโตเยฟสกีบันทึกทั้งสิ่งที่พบเห็นและผู้คนที่ได้พบเมื่อยามเดินทางไปยังสถานที่ในฝันเมื่อยังเด็ก ตั้งแต่ชาวปารีส ชนชั้นบูร์ฌัว ไปจนถึงภาพชีวิตและความศิวิไลซ์ของโลกตะวันตก ด้วยสายตาที่ทั้งขบขัน เสียดสี และแหลมคม จนการเดินทางครั้งนี้กลายเป็นบันทึกยุโรปที่ไม่เหมือนหนังสือเดินทางเล่มใด

ชีวิตของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย และโชคชะตานั้นอยู่ในมือของคนแปลกหน้า 12 คนที่ถูกขังอยู่ในห้องอันอบอ้าว ภาพยนตร์คลาสสิกขึ้นหิ้งเรื่อง 12 Angry Men ไม่ได้เริ่มต้นด้วยฉากแอ็กชันตระการตา แต่กลับเริ่มต้นด้วย "อคติ" และ "ความรีบเร่ง" ของคณะลูกขุนที่พร้อมจะส่งจำเลยไปสู่เก้าอี้ไฟฟ้าเพียงเพื่อให้ตนเองได้กลับบ้าน ท่ามกลางเสียงเอกฉันท์ที่เกือบจะปิดฉากคดีนี้ กลับมีเพียงหนึ่งเสียงที่กล้าตั้งคำถาม คำถามสั้น ๆ นี้นำไปสู่การปะทะกันทางอารมณ์ การขุดคุ้ยด้านมืดในใจมนุษย์ และการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมที่ระทึกใจยิ่งกว่าสงครามใด ๆ รายงานฉบับนี้จะพาไปเจาะลึกว่าเหตุใดห้องปิดตายห้องนี้ จึงสามารถสะท้อนความจริงอันเปลือยเปล่าของสังคมมนุษย์ได้ดีที่สุดตลอดกาล

เรื่องสั้นที่แต่ละเรื่องยาวไม่เกิน 6 หน้ากระดาษ เขียนโดยนักอ่านนิยายปรัชญา