ในหมู่บ้านที่ไม่เคยมีแม่น้ำ
มีหมู่บ้านหนึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำ
ผู้คนดื่มน้ำจากแม่น้ำในทุกวัน — ใส จืด และชื่นใจ
จนวันหนึ่ง มีใครบางคนเอ่ยขึ้นว่า
"น้ำนี้เค็มเหมือนทะเล"
ทุกคนหัวเราะ เพราะเมื่อดื่มยังคงจืด
แต่เมื่อคำพูดแพร่ไป บางคนเริ่มบอกว่า
"ใช่ รู้สึกเค็มนิด ๆ"
เช้าถัดมา บางคนเลิกดื่มจากแม่น้ำ
คืนถัดมา บางคนเลิกใช้มันซักผ้า
วันต่อมา อีกหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย
จนในที่สุด ทั้งหมู่บ้านพูดเป็นเสียงเดียวว่า "นี่คือน้ำเค็ม"
และแล้วแม่น้ำก็ได้กลายเป็นทะเลสาบ
รสเค็มติดลิ้น ไม่ว่าใครจะตักมาก็เหมือนกันหมด
เด็กรุ่นถัดมาได้เติบโตขึ้นโดยไม่เคยรู้จักแม่น้ำ
เมื่อมีใครเล่าว่า "ครั้งหนึ่งทะเลสาบนี้คือแม่น้ำ"
พวกเขาต่างหัวเราะออกมาเหมือนฟังนิทาน — เพราะในโลกที่พวกเขาอยู่ ไม่เคยมีสิ่งใดเรียกว่า "แม่น้ำ"
สำหรับพวกเขา เรื่องเล่าเหล่านั้นไม่ต่างจากการพูดถึงท้องฟ้าที่ไม่มีสีฟ้า หรือเงาที่ไม่ต้องการแสง
และเสียงหัวเราะนั้นเอง ค่อยๆ ทับซ้อนจนกลบความจริงเก่า