ดอกบัวในศาลา
เขานั่งอ่านหนังสือในศาลากลางสวน เสียงน้ำไหลจากลำธารเบา ๆ
"ท่านชายมักอ่านอยู่เสมอ"
เขายกหน้าขึ้น เห็นเธอยืนริมประตูศาลา ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปลิวในลม
"หนังสือไม่หนีไปไหน" เขาพูด "แต่คนมักหนี"
เธอเดินเข้ามา นั่งข้างๆ เขาในระยะห่างแต่พอดี
"พรุ่งนี้ท่านพ่อจะเลือกวันแต่งงานให้ข้า" เธอพูดเบาๆ
เขาไม่พูดอะไร แค่พลิกหน้าหนังสือ
"กับลูกชายท่านเยว่"
เขายังไม่พูด
"ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"
เขาหยุดพลิกหน้า ตาจดจ้องบรรทัดหนึ่งในหนังสือ อ่านซ้ำสามครั้ง แต่ตัวอักษรไม่ยอมอยู่กับเขา
"ข้ารู้สึกว่าลูกชายท่านเยว่เป็นคนดี" เขาพูดเร็วเกินไป เร็วกว่าที่ตนเองคิด "บิดาของเจ้าตัดสินใจถูกแล้ว"
นางพยักหน้า มองดอกบัวในบ่อน้ำ
"ข้าเห็นท่านมาที่นี่ทุกวัน" เธอพูด "ตั้งแต่เดือนสาม"
"หนังสือดี ที่นี่เงียบ"
"ท่านไม่เคยอ่านจริงๆ สักที"
ประโยคนี้เรียกให้เขาหันมามอง
"ข้าเห็นท่านนั่งเหม่อ" เธอพูดต่อ "หยิบหนังสือ วางลง แล้วก็หยิบอีก"
เขาวางหนังสือลงบนตัก
"เดือนหก พ่อข้าให้ท่านสอนข้าเรียนกวี" เธอพูด "ท่านจำได้หรือไม่"
"จำได้"
"วันแรก ท่านถามข้าว่าชอบกวีแบบใด"
"ใช่"
"ข้าตอบว่าชอบกวีหมองหม่น" เธอหยุด "ท่านกลับสอนเพียงกวีเริงร่า"
เขาไม่ตอบ มือที่วางบนหนังสือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วก็คลายออก ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ตอนนั้นข้าไม่อาจเข้าใจ" เธอพูด "แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว"
ลมพัด เหมยร่วง
"ท่านเคยบอกข้าว่า" เธอพูดช้า ๆ "คนที่อ่านกวีเศร้ามากเกินไป จะไม่รู้จักมองหาความสุข"
สายตาเขาตกลงบนดอกบัว
"ลูกชายท่านเยว่เป็นคนดีจริงๆ นะ" เธอพูด "ข้าเคยเจอท่านที่งานเลี้ยง ท่านพูดจาดี มีการศึกษา"
"ข้าเองก็คิดเช่นนั้น"
"แต่ท่านไม่เคยสอนข้าเรียนกวีเริงร่า"
เขายังคงมองดอกบัว
"ท่านไม่เคยเลือกกวีเริงร่าเลย" เธอพูด "ไม่สักบทเดียว"
เขาหันมา
"ข้ารู้ว่าทำไม" เธอพูด
แล้วเธอก็ยืนขึ้น
"พรุ่งนี้ท่านพ่อจะเลือกวันให้" เธอพูด "ข้าจะบอกท่านว่าข้ายังไม่พร้อม"
เขายังนั่งอยู่
"แล้วเดือนหน้า พ่อก็จะเลือกให้อีก" เธอพูดต่อ "ข้าก็จะบอกอีกว่ายังไม่พร้อม"
เธอเดินไปยังประตูศาลา หยุด หันกลับมา
"ข้าทำแบบนี้ได้อีกเพียงสักสามครา" นางว่า "หลังจากนั้น ท่านพ่อคงไม่ฟังข้าอีกแล้ว"
เขายังคงไม่กล่าวสิ่งใด
"หากท่านยังมานั่งในศาลานี้ทุกวัน" เธอพูดเบาราวกระซิบ "เหตุใดไม่ทำสิ่งใดเลย?"
"ข้าจะทำอะไรได้?" เขาถาม แต่ไม่แน่ใจว่ากำลังถามนาง หรือถามตนเอง
"ข้าไม่รู้" เธอพูด "แต่ท่านเป็นนักปราชญ์ ควรรู้ดีกว่าข้า"
แล้วเธอก็เดินออกไป
เขานั่งอยู่คนเดียว
หยิบหนังสือขึ้นมา เปิดหน้าเดิม บรรทัดเดิม ยังคงอ่านไม่ออก
เขาวางหนังสือลง มองดอกบัวในบ่อน้ำ ดอกบัวนั้นบานเต็มที่แล้ว พรุ่งนี้มันอาจจะเริ่มร่วง
เขายืนขึ้น เดินไปที่บ่อน้ำ ก้มลงเก็บใบบัวใบหนึ่งที่หล่นลงมา
มันเปียกอยู่ แต่ยังสีเขียวสด
เขาถือใบบัวไว้ในมือ แล้วเดินออกจากศาลา ทิศทางเดียวกับที่เธอเดินไป