ไครโต
บุคคลในบทสนทนา: โสเครตีส, ไครโต
ฉาก: เรือนจำของโสเครตีส
โสเครตีส: ทำไมมาตอนนี้, ไครโต? คงเช้ามากใช่ไหม?
ไครโต: ใช่, แน่นอน
โสเครตีส: ตอนนี้เวลาเท่าไรแน่?
ไครโต: ฟ้ากำลังสาง
โสเครตีส: ผมแปลกใจที่ผู้คุมยอมให้คุณเข้ามา
ไครโต: เขารู้จักผม, เพราะมาบ่อย, โสเครตีส; อีกอย่าง, ผมเคยช่วยเขา
โสเครตีส: แล้วคุณเพิ่งมาถึงเหรอ?
ไครโต: เปล่า, มาพักหนึ่งแล้ว
โสเครตีส: ถ้าเช่นนั้นทำไมนั่งเงียบ, ไม่ปลุกผมทันที?
ไครโต: ผมเองคงไม่อยาก, โสเครตีส, ตกอยู่ในความทุกข์และว้าวุ่นเช่นคุณ—จริงๆ คงไม่อยาก: ผมเฝ้าดูคุณหลับสงบอย่างประหลาดใจ; จึงไม่ปลุก, เพราะอยากให้ทุกข์น้อยที่สุด. ผมเห็นเสมอว่าคุณมีอุปนิสัยเป็นสุข; แต่ไม่เคยเห็นอะไรเหมือนท่าทีสบาย, สงบ ที่คุณใช้รับเคราะห์ครั้งนี้
โสเครตีส: ก็, ไครโต, เมื่อคนอายุเท่าผมแล้ว ไม่ควรคร่ำครวญว่าความตายใกล้มา
ไครโต: แต่คนชราอื่นก็ประสบเคราะห์คล้ายกัน, และวัยไม่ได้กันไม่ให้คร่ำครวญ
โสเครตีส: จริง. แต่คุณยังไม่บอกว่าทำไมมาเช้าขนาดนี้
ไครโต: ผมนำข่าวเศร้าและเจ็บปวดมาให้; มิใช่, ตามที่ผมเชื่อ, แก่ตัวคุณ, แต่แก่พวกเราผู้เป็นมิตรทั้งหมด, และเศร้าที่สุดสำหรับผม
โสเครตีส: อะไรเหรอ? เรือจากเดลอสมาแล้วหรือ, เรือที่เมื่อมาถึง ผมต้องตาย?
ไครโต: ยัง, เรือยังมาไม่ถึงจริงๆ, แต่คงมาวันนี้, เพราะคนจากซูนิอัมบอกว่าตอนจากมา เรืออยู่ที่นั่น; เพราะฉะนั้นวันพรุ่งนี้, โสเครตีส, จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตคุณ
โสเครตีส: เอาล่ะ, ไครโต; หากเป็นพระประสงค์เทพเจ้า, ผมก็ยินดี; แต่เชื่อว่าจะช้าไปอีกวัน
ไครโต: ทำไมคิดอย่างนั้น?
โสเครตีส: ผมจะบอก. ผมต้องตายวันถัดจากเรือมาถึงใช่ไหม?
ไครโต: ใช่; เจ้าหน้าที่ว่าอย่างนั้น
โสเครตีส: แต่ผมไม่คิดว่าเรือจะมาถึงก่อนวันพรุ่งนี้; ผมอนุมานจากนิมิตเมื่อคืน, หรือให้ถูกคือเมื่อครู่นี้เอง, ตอนที่โชคดีคุณปล่อยให้ผมหลับ
ไครโต: แล้วนิมิตเป็นอย่างไร?
โสเครตีส: ผมเห็นร่างสตรีคนหนึ่ง, งดงามมีสง่า, สวมอาภรณ์สว่าง, เรียกผมแล้วกล่าวว่า: โสเครตีสเอ๋ย,
'วันที่สามนับจากนี้ ท่านจะไปถึงฟเธียอันอุดม'
ไครโต: ช่างเป็นฝันประหลาด, โสเครตีส!
โสเครตีส: ความหมายคงไม่ต้องสงสัย, ไครโต, ผมคิดอย่างนั้น
ไครโต: ใช่; ความหมายชัดเกินไปด้วยซ้ำ. แต่, โอ้! โสเครตีสที่รัก, ขอวิงวอนอีกครั้งให้ฟังคำแนะนำและหนีเถอะ. เพราะหากคุณตาย ผมไม่เพียงเสียมิตรที่ไม่มีใครแทนได้, แต่ยังมีสิ่งเลวอีกอย่าง: คนที่ไม่รู้จักคุณกับผมจะเชื่อว่าผมช่วยคุณได้หากยอมจ่ายเงิน, แต่ไม่ใส่ใจ. ทีนี้, มีความอัปยศใดเลวร้ายกว่านี้ไหม—ที่คนจะคิดว่าผมเห็นเงินมีค่ากว่าชีวิตมิตร? เพราะคนส่วนมากจะไม่เชื่อว่าผมอยากให้หนี, แต่คุณปฏิเสธ
โสเครตีส: แต่ทำไม, ไครโตที่รัก, เราต้องใส่ใจความเห็นคนส่วนมาก? คนดี, ซึ่งเป็นคนจำพวกเดียวที่ควรคำนึงถึง, จะเข้าใจสิ่งเหล่านี้ตามจริงอย่างที่เกิด
ไครโต: แต่คุณเห็นแล้ว, โสเครตีส, ว่าต้องคำนึงความเห็นคนส่วนมาก, เพราะเหตุที่เกิดบัดนี้แสดงว่าพวกเขาทำร้ายอย่างหนักที่สุดแก่คนที่ไม่เป็นที่พอใจได้
โสเครตีส: ผมอยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ, ไครโต; ให้คนส่วนมากทำสิ่งเลวร้ายที่สุดได้; เพราะเมื่อนั้นก็จะทำสิ่งดีที่สุดได้ด้วย—และจะดีเพียงใด! แต่จริงๆ พวกเขาทำไม่ได้ทั้งสองอย่าง; เพราะทำคนให้มีปัญญาหรือโง่ไม่ได้; สิ่งใดที่ทำก็เป็นผลของความบังเอิญ
ไครโต: เอาล่ะ, ผมจะไม่เถียง; แต่โปรดบอก, โสเครตีส, ว่าคุณไม่ได้ทำเพราะเกรงใจผมและมิตรคนอื่นหรือ: คุณกลัวใช่ไหมว่าหากหนีคุก เราจะเดือดร้อนกับผู้แจ้งความ เพราะพาคุณลอบหนี, และเสียทรัพย์ทั้งหมดหรือส่วนใหญ่; หรือมีสิ่งเลวร้ายกว่านั้นเกิดแก่เรา? ทีนี้, หากกลัวแทนเรา, ก็วางใจเถอะ; เพราะเ