เมื่อยอดเขาไม่ใช่คำตอบ
จุดเริ่มต้นของวันดำเนินแบบเรียบง่ายไม่ต่างไปจากตอนอยู่บ้าน — ด้วยโอวัลตินผง และอาหารกระป๋องแบบง่ายๆ
เช้าวันนี้หมอกปกคลุม มองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้าไม่ต่างจากเมื่อวาน ต่างกันเพียงอย่างเดียว — วันนี้ฉันยืนอยู่บนยอดเขาแล้ว
เมื่อวานฉันยังบอกตัวเองว่าจะไปให้ถึงยอด แต่พอถึงจริงกลับไม่รู้ว่าควรทำอะไรหรือจะก้าวต่อไปทางไหน
ฉันหันไปหาคนที่มาก่อนหน้า ว่าเขาจะทำอะไรในวันนี้
"ไม่ทำอะไร" — เขาตอบ
ฉันหันไปถามคนดูแลภูเขา ว่าเขาจะทำอะไรในวันนี้
"ไปตัดต้นไผ่" — เขาตอบ
ฉันนั่งนิ่ง มองดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ขึ้นจากขอบฟ้าส่องสีเหลืองตัดกับหมอกเมฆขาวเบื้องล่าง
ฉันควรนั่งเฉย ๆ เหมือนคนแรก
หรือควรออกแรงเหมือนคนที่สอง
หรือจริงๆฉันอาจควรลองทำอะไรบางอย่างที่คิดขึ้นเอง
แต่ทุกครั้งที่ต้องคิดเอง มันก็มักยากเสมอ…
หลายคนบอกว่า “พอเดินถึงยอดเขาแล้ว ทุกอย่างจะง่ายขึ้น” แต่ฉันกลับมองไม่เห็นว่าเส้นทางถัดไปนั้นจะง่ายกว่าเดิมยังไงเลย
อ่า—ดูเหมือนฉันจะหยิบผิดจากโอวัลตินเป็นกาแฟแทน
ขมชะมัด...