นั่งเบื่อรอชุดแห้ง
ฉันเพิ่งขึ้นจากสระน้ำ
ตอนนี้กำลังนั่งรอหน้าเครื่องอบให้ชุดว่ายน้ำแห้ง ก่อนจะย้ายไปที่สนามธนู
ชีวิตในเชียงใหม่อาจไม่ทันสมัยเท่ากรุงเทพ แต่จังหวะที่ค่อยๆ เคลื่อนไปกลับทำให้ฉันจดจำช่วงเวลาได้ชัดกว่าเล็กน้อย
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว การเดินทางในเมืองนี้ก็ไม่ง่ายนัก มีเพียงรถสองแถวสีแดงที่วิ่งตามจุดต่างๆ นอกนั้นก็ต้องพึ่งพาโชค
สำหรับฉันไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะถึงยังไงฉันก็โบกรถไม่เป็น
พอเขียนถึงเรื่องนี้แล้วก็ชวนให้นึกย้อนถึงตอนที่เคยลองขึ้นรถบัสกับ bts ครั้งแรก
รถบัส — ฉันนั่งรออยู่นาน ถึงอย่างนั้นแม้เวลาตามตาราง แต่รถกลับไม่มา , พอฉันเดินย้ายไปอีกป้ายที่อยู่ไม่ไกล รถก็ได้มาถึงพอดี เขาขับมาจอดอยู่ในเลนที่สอง ฉันรอให้มันเข้ามาเทียบในช่องจอดเลนซ้ายสุดแต่กลับกลายเป็นว่าคนขับคิดว่าฉันไม่ขึ้นรถจึงขับออกไป หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยมีโอกาสได้ลองขึ้นรถบัสอีกเลย
bts — ฉันเคยลองอยู่สองครั้งครั้งแรกใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะเข้าใจว่าต้องทำอะไรครั้งที่สองไปอีกสถานี แต่ตำแหน่งทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด สุดท้ายก็มึนงงจนยอมแพ้แล้วกดเรียกรถผ่านแอป
พอคิดย้อนไปก็ตลกตัวเองอยู่เหมือนกัน
พอเขียนมาถึงตรงนี้ ก็มีเสียงดังจากเครื่องอบว่าเสร็จพอดี
เริ่มลงมือเขียนเมื่อไหร่ เวลาก็ผ่านไปเร็วเสมอ... เอาไว้แค่นี้ก่อน ค่อยมาจดเพิ่มทีหลัง