สามวันที่หายไปแล้ว และอีกหนึ่งวันที่กำลังจะเสียไป
แก้วน้ำค้างคืนอยู่ตรงโต๊ะเดี่ยวกันเมื่อวาน
รอยนิ้วมือเปื้อนผงกาแฟยังติดอยู่บนขอบแก้ว
พัดลมหมุนช้าๆ เหมือนกำลังนับความเงียบทีละรอบ
กลิ่นอับยังขังอยู่ตรงมุมท้องไม้ที่ไฟส่องไม่ถึง
ฉันเอื้อมมือหยิบแก้วขึ้นมา น้ำเย็นจนไม่เหลือความสดใหม่แล้ว
สายตาฉันเหลือบไปเห็นเส้นผมเส้นหนึ่งติดคอยู่บนขอบโต๊ะ
เพียงเส้นเดียว แต่กลับทำให้ฉันต้องถอนหายใจอย่างอ่อนแรง
มันคือสิ่งที่ร่วงออกไปจากฉันเองและไม่มีทางเอากลับไปติดไว้ตรงที่มันเคยอยู่ได้อีกแล้ว
ความคิดวกกลับไปยังสามวันที่ผ่านมา—ฉันผ่านเส้นทางชันและหมอกหนา
สุดท้ายนี้ฉันกำลังจะลงไปด้านล่างโดยไม่ได้อะไรเลย
ทั้งหมดที่ได้เรียนรู้คือฉันเพิ่งเสียเวลาไชสามวันไปกับการตามหาบางสิ่งที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
หรือแม้แต่เหตุผลที่ฉันขึ้นมาหามันตั้งแต่แรก
ฉันวางแก้วกลับลงที่เดิม
สิ่งที่เสียไปแล้วไม่สามารถนำกลับคืนมาได้อีก
ฉันที่รู้แบบนั้นก็ยังเสียมันเพิ่มไปอีกหนึ่งวัน