กติกาที่ทุกคนรู้ และ ยอมรับ
ฉันเลื่อน
ฉันดู
แล้วก็จดสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว แต่ทำเป็นลืม
‘ต้องมีบางอย่างดึงตั้งแต่วินาทีแรก…สองวินาทีมากสุด ไม่งั้นคนก็ปัดผ่านเหมือนไม่มีเราอยู่’ ฉันจดไปอย่างรวดเร็ว
‘ต้องมีเสียงครึกโครมพอจะเจาะความเบื่อของพวกเขา’ เสียงขีดเขียนเป็นสิ่งเดียวที่ดังก้องในห้วงความนึกคิด
‘ต้องพูดเรื่องรัก เรื่องดราม่า เรื่องบาดแผล’ ปลายปากกาเริ่มชะงัก…เหมือนลังเลจะเขียนต่อหรือไม่
‘ถึงจะอย่างนั้น ฉันกลับไม่ต้องการทำมัน...’ ฉันคิดกับตัวเอง
บนหน้าจอ ฉันเห็นสิ่งที่คนหลงรัก— ‘การขอความสงสาร’ ‘การอ้อนขอความเห็นใจ’ ‘เสียงหัวเราะราคาถูก’ ‘ความจริงที่ถูกบิดให้กลายเป็นเรื่องเล่า’ หรือ ‘เรื่องราวของใครบางคนที่ร่วงหล่น’
—และผู้คนนับล้านที่มองดู แสร้งทำเป็นว่ามันสำคัญ
ฉันมองดูสิ่งเหล่านั้น ความเห็นที่พรั่งพรูเกินกว่าจะอ่านไหว
บางความเห็นบีบคอฉันให้พยักหน้า…บางความเห็นตบหน้าฉันจนอยากลบแอปทิ้งไป
ฉันจึงไม่แปลกใจที่ช่องซึ่งเต็มไปด้วยการถกเถียงนั้นกรีดร้องมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีผู้คนมากมายรวมกันอยู่
ถึงอย่างนั้นฉันกลับรีบปิดทิ้งอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เห็นส่วนหนึ่งในนั้น — เพื่อที่จะคงความเป็นตัวฉันเองเอาไว้อย่างกำกวม
ปิดโทรศัพท์ แล้วหันมองกลับมาที่ไดอารี่ในโน๊ตบุ๊ค — ซึ่งแตกต่าง... แต่ความแตกต่างนั้นหาได้เป็นสิ่งพิเศษไม่ มันเป็นเพียงความธรรมดา ที่ผู้คนเลือกจะไม่ทำ
ฉันหลับตาลง มองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่าง เห็นภูเขากว้าง แสงแดดวันนี้เบาบางกว่าทุกวัน ทั้งกลิ่นไอดินชื้นราวกับพายุกำลังจะมา เหม่อมองสิ่งเหล่านั้นโดยไม่ได้คิดอะไรอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆหันกลับมาตัดสินใจที่จะโยนบันทึกไดอารี่ของฉันลงไปใน tiktok ที่ซึ่งมันจะหายไป ไม่ว่าจะมีใครเห็นหรือไม่ก็ตาม
ไม่มีเหตุผลมากพอที่ฉันต้องทำ… แต่ไม่มีเหตุผลมากพอให้หยุดเช่นกัน
แต่สุดท้ายแล้วทั้งหมดนี่มันจะมีความหมายจริงเหรอ?