ตัวอย่าง
ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสผู้หนึ่งทำตามสิ่งที่เขาวางแผนไว้ได้อย่างดียิ่ง. การคาดเดาว่าดยุกจะโกงนั้นถูกต้อง. ขณะที่ร่างไร้รองเท้าจำนวนครึ่ง-โหลได้ยืนนิ่งอย่างเงียบงันอยู่ตรงทางเข้านั้นเอง เขานั้นก็ค่อยๆย่องเข้าไปในเงามืดของห้อง, โน้มตัวข้ามโต๊ะแล้วยิ้ม พลางดึงไพ่ใบหนึ่งออกจากแขนเสื้อของชาวอังกฤษร่างใหญ่
"ขอบคุณนะ, ท่านดยุก!" เขาหัวเราะ, ลุกขึ้นและถอยห่างจากโต๊ะ
ชาวอังกฤษผู้นั้นร้องออกมา, "งั้นก็หมายความว่า เห็นทีต้องลงมือปิดปากแกด้วยมือเปล่าของฉันนี่แหละ!" แล้วตรงเข้าหาเขา
"อย่าขยับ," ม.โบแคร์กล่าว, เสียงเฉียบขาดจนอีกฝ่ายชะงัก "มองข้างหลังคุณสิ"
ชาวอังกฤษหันไป, และเห็นว่าตนพลาดเข้ามาติดกับดักอะไร; เขาได้แต่ยืนตะลึง, ไร้อำนาจ, เดี๋ยวหน้าแดงก่ำด้วยโทสะเดี๋ยวซีดขาวด้วยความอัปยศถึงแก่นที่ถูกจับได้. ม.โบแคร์เอ่ยขึ้น, พลางผายมืออย่างสุภาพไปยังร่างเงียบงันเหล่านั้น, "มิใช่เป็นการให้เกียรติเมอซิเยอแล้วหรอกหรือ ที่ผมลงทุนจัดหาชายร่างใหญ่ถึงหกคนมาเพื่อปราบคุณคนเดียว? พวกเขาภักดีต่อผมอย่างยิ่ง, และเมอซิเยออยู่คนเดียว. เป็นไปได้หรือว่าคุณอยากให้แม้แต่คนรับใช้ได้รู้ว่าคุณแอบมาเล่นกับหนุ่มฝรั่งเศสผู้ที่มิสเตอร์แนชนั้นไม่ชอบหน้าในห้องรับรอง? เมอซิเยอช่างโชคร้ายที่เดินเท้ามาคนเดียวไกลถึงที่พักของผม"
ดยุกด่าทอระรัวสับสนจนน้ำลายฟูมปาก. ผู้กุมตัวเขาไว้กลับยิ้มแจ่มใส, และโบกมือแผ่วเบา, ราวคนปัดแมลงส่งเสียงอึกทึกให้พ้นไป. ด้วยท่วงท่าเดียวกันนั้นเขาระงับเหล่าคนรับใช้ที่ขยับจะเข้าหาชาวอังกฤษด้วยความขุ่นเคืองให้สงบนิ่งดุจศิลา
"แกมันฆาตกรรม, ใช่ไหมล่ะ, ไอ้ซากเน่า!" ดยุกทิ้งท้าย
ม.โบแคร์ยกไหล่ทำท่าสั่นสะท้าน "พูดอะไรอย่างนั้นกัน! ไม่เลย, ไม่, ไม่! ไม่มีการฆ่าอะไรทั้งนั้น! ใช้คำอย่างนั้นกับเจ้าบ้านอย่างนี้เชียวหรือ! ไม่, ไม่, ไม่ใช่ฆาต-ตะ-กรรม; มันเป็นเพียงความอัปยศ!" เขาหัวเราะใส, แผ่วเบาด้วยน้ำเสียงสูงขึ้น, ราวกับกำลังออกผจญภัยเพื่อแสวงหาความเห็นใจ
"ไอ้เด็กล้างครัวตัวแสบ!" ดยุกถ่มคำออกมา
"จุ๊, จุ๊! แต่ผมลืมไปแล้วเชียว. เมอซิเยอได้ศึกษามารยาทท่ามกลางเพื่อน-ร่วมชาติของตน
"แกฝันหรือว่าใครสักคนในบาธจะเชื่อคำแกว่าฉัน—ว่าฉัน—"
"ว่าท่านดยุกแห่งวินเทอร์เซ็ตซ่อนไพ่ไว้ในแขนเสื้อน่ะหรือ?"
"ไอ้คนเร่ร่อนน่าสมเพช, ไอ้เด็กเลี้ยงม้า, เกิดในคอกม้า—"
"มิใช่เป็นเกียรติหรอกหรือที่ได้เกิดร่วมในที่ซึ่งเมอซิเยอคงได้รับการอบรมมา?"
"ไอ้เด็ก-รับใช้ต่ำช้า, ไอ้ช่างตัดผมเลี่ยนมัน, ไอ้คนเลี้ยงม้าฆาตกร—"
"ช่างเหลือล้นจริงๆ!" ชายหนุ่มโค้งคำนับด้วยความเบิกบานอันมิอาจสั่นคลอน "ท่านดยุกแต่งตั้งผมให้รับทุกตำแหน่งในครัวเรือนของท่านเชียวนะ"
"ไอ้โง่ติดหนวด, คนชั้นสูงในบาธที่จะพูดกับแกมีไม่ถึงห้าคน—"
"ไม่ถึงหรอก, เมอซิเยอ, หากเป็นบนลานเดินเล่น; แต่ที่มาเล่นกับผมถึงที่นี่น่ะมีเท่าไหร่? เพราะผมจะเล่นเสมอ, กลางคืนหรือกลางวัน, เดิมพันเท่าไรก็ได้, นานเท่าไรก็ได้, และซื่อตรงเสมอ, เมอซิเยอ"
"ไอ้คนชั่วอวดดี! ทุกคนรู้ว่าแกมาที่อังกฤษในฐานะช่างตัดผมของเอกอัครราชทูตฝรั่งเศส. สุภาพบุรุษผู้ดีคนไหนจะฟังแก? ใครจะเชื่อแก?"
"ทุกคนเลย, เมอซิเยอ. คุณคิดหรือว่าผมไม่ได้คำนวณไว้, ว่าผมจะทำกิจการเล็กน้อยของตนล้มเหลวได้เชียว?"
"ถุ้ย!"
"เมอซิเยอจะไม่กลับไปนั่งหรือ?" ม.โบแคร์โค้งคำนับต่ำ "ถ้าทำอย่างนั้น. เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเกินไปก่อนงานชุมนุมของเลดีมอลเบิร์น. ฮะ, ฮะ! แล้วพวกนาย, ฌอง, วิกตอร์, และพวกนายที่เหลือ, ออกไปก่อน; ไปอยู่ในทางเดิน. ส่วนนายเฝ้าตรงทางเข้านั่นล่ะ, ฟรองซัว. เอาล่ะ; ทีนี้เรามาคุยกันหน่อย. เมอซิเยอ, ผมอยากให้คุณคิดอย่างเยือกเย็น. แล้วฟัง; ผมจะกล่าวโดยย่อ. เรื่องก็คือใครต่างก็รู้ดีว่าผมเป็นคนซื่อตรง, ซื่อตรงอย่างหมดจด. นักพนันเนี่ยน่ะเหรอ? อา, ใช่เลย; จริงและได้กำไรมาก; แต่ยุติธรรม, ยุติธรรมเสมอ; ทุกคนพูดอย่างนั้น. มิใช่หรอกหรือ? ลองคิดดูสิ. มัน—ไม่เคยมีเสียงกระซิบมาถึงท่านดยุกเลยหรือ ว่าไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อว่าคุณเล่นอย่างซื่อตรงเสมอ? ฮะ, ฮะ! แทบจะมีคนเดินไปพูดกับคุณเมื่อปีที่แล้วเสียด้วยซ้ำ, หลังจากคุณเล่นกับไมลอร์แทปปินฟอร์ดที่ร้าน-ช็อกโกแลต—"
"ไอ้คนแพร่ข่าวฉาว-โสมม!" ดยุกโพล่งออกมา "ฉันจะ—"
"เมอซิเยอหนอ, เมอซิเยอ!" ชาวฝรั่งเศสกล่าว "การดูหมิ่นผู้กุมตัวที่ไร้ทางสู้นั้นเป็นความกล้าหาญอันน้อยนิด. เขาจะโต้ตอบเหยื่อของตัวเองจริงเหรอ? แต่อย่างน้อยคุณก็ควรคิดถึงสิ่งที่ผมพูด. จริงอยู่, ผมไม่ได้รับการยอมรับบนลานเดินเล่น; พวกสหายที่มาที่นี่ไม่แนะนำผมแก่สุภาพสตรีของพวกเขาเนี่ยสิ; มิสเตอร์แนชเคยไล่ตะเพิดผมในห้องรับแขก; กระนั้น, มันไม่ใช่ข้อเท็จจริงหรือว่าผมขึ้นชื่อว่าซื่อตรงและยุติธรรมในการเล่น, แล้วผู้คนจะไม่เชื่อผมได้หรือ, แม้แต่กระทั่งเมื่อ, ผมเปล่งเสียงกล่าวหาคุณดังลั่นด้วยเรื่องที่กระซิบกันอยู่แล้ว? ลองคิดดู! คุณเป็นขุนนาง, และจะมีพวกหน้า-ด้านบางคนที่คุณไม่สามารถทำอะไรได้. จะเหลือคนรอบตัวให้คุณเพียงคนจำพวกนั้น. คุณอยากให้เรื่องถูกเล่าแน่หรือ? และคุณจะไม่ไปฝรั่งเศสหรอกหรือ, เมอซิเยอ? ผมคงต้องลาออกจากงานรับใช้ท่านแล้ว, แต่ผมยังเป็นที่รับฟังของเมอซิเยอแห่งมีร์ปัว, และเขารู้ว่าผมไม่เคยโกหก. จะไม่มีสุภาพบุรุษคนใดเล่นกับคุณเมื่อคุณไปปารีส"
ริมฝีปากซีดขาวของชาวอังกฤษปรากฏจุดแดงก่ำเป็นแถว "แกต้องการเท่าไหร่?" เขาพูด
ห้องก้องด้วยเสียงหัวเราะร่าเริงของโบแคร์ "ผมถือหนังสือรับสภาพหนี้ของคุณอยู่เจ็ดร้อย-ปอนด์นะ. คุณเอาไปได้เลย, เมอซิเยอ. ทำไมคนใหญ่โตอย่างนี้ถึงมาเล่นกับม.โบแคร์กัน? เพราะไม่มีใครอื่นเต็มใจเล่นกับท่านดยุกผู้นี้—เพราะเขาจ่ายไม่ไหว. ฮะ, ฮะ! เขาจึงมาหาเมอซิเยอโบแคร์ผู้ใจดี. เงิน, ฮ่า, ฮ่า! ผมจะเอาเงินไปทำอะไร?"
ใบหน้าของท่านดยุกแห่งวินเทอร์เซ็ตบิดเบี้ยวเป็นเค้าอำมหิต. เขานั่งถลึงมองคู่สนทนาในความเงียบอันขึ้งเคียด
"เงินเหรอ? ถุ้ย!" นักพนันร่างเล็กกระแทกเสียง "ไม่, ไม่, ไม่! เรื่องก็คือท่านดยุก, แม้ยากจน, ชื่อเสียงค่อนข้างมัวหมองเช่นนี้, ก็ยังมีสิทธิ์เข้าได้ทุก-แห่ง—เว้นเสียแต่ผมจะ—ฮะ, ฮะ! ว่าอย่างไร, เมอซิเยอ?"
"ฮ้า! แกกล้าคิดจะบังคับฉัน—"
ม.โบแคร์ม้วนปลายหนวดเรียวรอบปลายนิ้วชี้ขาวของตน. แล้วเขาก็กล่าวว่า: "เมอซิเยอกับผมจะไปงานเต้นรำของเลดีมอลเบิร์น-คืนนี้—ท่านดยุกกับผม!"
ชาวอังกฤษคำราม, "ขอสาปความอวดดีของแก!"
"นั่งสงบเถอะ. โอ้, ใช่เลย, ทั้งหมดมันก็เท่านี้เอง; เราจะไปด้วยกัน"
"ไม่!"
"แน่นอนว่า. ผมวางแผนเล็กน้อยทั้งหมดแล้ว. ทุกอย่างจัดการเรียบร้อย" เขาหยุด, แล้วพูดอย่างจริงจัง, "คุณจะต้องแนะนำผมแก่เลดีแมรี คาร์ไลล์"
อีกฝ่ายหัวเราะด้วยความเหยียดหยามเต็มที่ "เลดีแมรี คาร์ไลล์, ในบรรดาสตรีทั้งปวงที่มีชีวิต, จะเป็นคนแรกที่เลือกปีศาจมากกว่าคนไร้ชาติตระกูล, อย่างช่างตัดผม"
"ทุกอย่างจัดการเรียบร้อย; อย่ากลัวไปเลย; ไม่มีใครตั้งข้อสงสัยในตัวเมอซิเยอ คุณจะพาผมไป-คืนนี้—"