บทที่ 1
ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสผู้หนึ่งทำตามสิ่งที่เขาวางแผนไว้ได้อย่างดียิ่ง. การคาดเดาว่าดยุกจะโกงนั้นถูกต้อง. ขณะที่ร่างไร้รองเท้าจำนวนครึ่ง-โหลได้ยืนนิ่งอย่างเงียบงันอยู่ตรงทางเข้านั้นเอง เขานั้นก็ค่อยๆย่องเข้าไปในเงามืดของห้อง, โน้มตัวข้ามโต๊ะแล้วยิ้ม พลางดึงไพ่ใบหนึ่งออกจากแขนเสื้อของชาวอังกฤษร่างใหญ่
"ขอบคุณนะ, ท่านดยุก!" เขาหัวเราะ, ลุกขึ้นและถอยห่างจากโต๊ะ
ชาวอังกฤษผู้นั้นร้องออกมา, "งั้นก็หมายความว่า เห็นทีต้องลงมือปิดปากแกด้วยมือเปล่าของฉันนี่แหละ!" แล้วตรงเข้าหาเขา
"อย่าขยับ," ม.โบแคร์กล่าว, เสียงเฉียบขาดจนอีกฝ่ายชะงัก "มองข้างหลังคุณสิ"
ชาวอังกฤษหันไป, และเห็นว่าตนพลาดเข้ามาติดกับดักอะไร; เขาได้แต่ยืนตะลึง, ไร้อำนาจ, เดี๋ยวหน้าแดงก่ำด้วยโทสะเดี๋ยวซีดขาวด้วยความอัปยศถึงแก่นที่ถูกจับได้. ม.โบแคร์เอ่ยขึ้น, พลางผายมืออย่างสุภาพไปยังร่างเงียบงันเหล่านั้น, "มิใช่เป็นการให้เกียรติเมอซิเยอแล้วหรอกหรือ ที่ผมลงทุนจัดหาชายร่างใหญ่ถึงหกคนมาเพื่อปราบคุณคนเดียว? พวกเขาภักดีต่อผมอย่างยิ่ง, และเมอซิเยออยู่คนเดียว. เป็นไปได้หรือว่าคุณอยากให้แม้แต่คนรับใช้ได้รู้ว่าคุณแอบมาเล่นกับหนุ่มฝรั่งเศสผู้ที่มิสเตอร์แนชนั้นไม่ชอบหน้าในห้องรับรอง? เมอซิเยอช่างโชคร้ายที่เดินเท้ามาคนเดียวไกลถึงที่พักของผม"
ดยุกด่าทอระรัวสับสนจนน้ำลายฟูมปาก. ผู้กุมตัวเขาไว้กลับยิ้มแจ่มใส, และโบกมือแผ่วเบา, ราวคนปัดแมลงส่งเสียงอึกทึกให้พ้นไป. ด้วยท่วงท่าเดียวกันนั้นเขาระงับเหล่าคนรับใช้ที่ขยับจะเข้าหาชาวอังกฤษด้วยความขุ่นเคืองให้สงบนิ่งดุจศิลา
"แกมันฆาตกรรม, ใช่ไหมล่ะ, ไอ้ซากเน่า!" ดยุกทิ้งท้าย
ม.โบแคร์ยกไหล่ทำท่าสั่นสะท้าน "พูดอะไรอย่างนั้นกัน! ไม่เลย, ไม่, ไม่! ไม่มีการฆ่าอะไรทั้งนั้น! ใช้คำอย่างนั้นกับเจ้าบ้านอย่างนี้เชียวหรือ! ไม่, ไม่, ไม่ใช่ฆาต-ตะ-กรรม; มันเป็นเพียงความอัปยศ!" เขาหัวเราะใส, แผ่วเบาด้วยน้ำเสียงสูงขึ้น, ราวกับกำลังออกผจญภัยเพื่อแสวงหาความเห็นใจ
"ไอ้เด็กล้างครัวตัวแสบ!" ดยุกถ่มคำออกมา
"จุ๊, จุ๊! แต่ผมลืมไปแล้วเชียว. เมอซิเยอได้ศึกษามารยาทท่ามกลางเพื่อน-ร่วมชาติของตน
"แกฝันหรือว่าใครสักคนในบาธจะเชื่อคำแกว่าฉัน—ว่าฉัน—"
"ว่าท่านดยุกแห่งวินเทอร์เซ็ตซ่อนไพ่ไว้ในแขนเสื้อน่ะหรือ?"
"ไอ้คนเร่ร่อนน่าสมเพช, ไอ้เด็กเลี้ยงม้า, เกิดในคอกม้า—"
"มิใช่เป็นเกียรติหรอกหรือที่ได้เกิดร่วมในที่ซึ่งเมอซิเยอคงได้รับการอบรมมา?"
"ไอ้เด็ก-รับใช้ต่ำช้า, ไอ้ช่างตัดผมเลี่ยนมัน, ไอ้คนเลี้ยงม้าฆาตกร—"
"ช่างเหลือล้นจริงๆ!" ชายหนุ่มโค้งคำนับด้วยความเบิกบานอันมิอาจสั่นคลอน "ท่านดยุกแต่งตั้งผมให้รับทุกตำแหน่งในครัวเรือนของท่านเชียวนะ"
"ไอ้โง่ติดหนวด, คนชั้นสูงในบาธที่จะพูดกับแกมีไม่ถึงห้าคน—"
"ไม่ถึงหรอก, เมอซิเยอ, หากเป็นบนลานเดินเล่น; แต่ที่มาเล่นกับผมถึงที่นี่น่ะมีเท่าไหร่? เพราะผมจะเล่นเสมอ, กลางคืนหรือกลางวัน, เดิมพันเท่าไรก็ได้, นานเท่าไรก็ได้, และซื่อตรงเสมอ, เมอซิเยอ"
"ไอ้คนชั่วอวดดี! ทุกคนรู้ว่าแกมาที่อังกฤษในฐานะช่างตัดผมของเอกอัครราชทูตฝรั่งเศส. สุภาพบุรุษผู้ดีคนไหนจะฟังแก? ใครจะเชื่อแก?"
"ทุกคนเลย, เมอซิเยอ. คุณคิดหรือว่าผมไม่ได้คำนวณไว้, ว่าผมจะทำกิจการเล็กน้อยของตนล้มเหลวได้เชียว?"
"ถุ้ย!"
"เมอซิเยอจะไม่กลับไปนั่งหรือ?" ม.โบแคร์โค้งคำนับต่ำ "ถ้าทำอย่างนั้น. เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเกินไปก่อนงานชุมนุมของเลดีมอลเบิร์น. ฮะ, ฮะ! แล้วพวกนาย, ฌอง, วิกตอร์, และพวกนายที่เหลือ, ออกไปก่อน; ไปอยู่ในทางเดิน. ส่วนนายเฝ้าตรงทางเข้านั่นล่ะ, ฟรองซัว. เอาล่ะ; ทีนี้เรามาคุยกันหน่อย. เมอซิเยอ, ผมอยากให้คุณคิดอย่างเยือกเย็น. แล้วฟั