เล่มที่สิบสี่
เล่มที่หนึ่ง
ในวันที่หก พระเจ้าทรงประทับอยู่บนพระที่นั่ง ทรงจ้องมองสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างไว้ — ท้องฟ้า แผ่นดิน มนุษย์ทั้งสอง และสวนเอเดน
พระองค์เห็นอนาคต เห็นทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น
เห็นความจริงทั้งหมดพร้อมกัน — สับสน ซับซ้อน ไร้รูปแบบ
มนุษย์รับมันไม่ไหว — พระองค์ทรงหยิบปากกาขึ้นมา ทรงรู้ว่าเมื่อเขียนลงไป บางอย่างจะสูญหายไปตลอดกาล — ความจริงที่สมบูรณ์ — ความจริงซึ่งยังไม่มีใครเป็นตัวร้าย — ความจริงที่ไม่มีเหตุผล แต่พระองค์ทรงเขียน เพราะความรักต้องการเรื่องเล่า ไม่ใช่ความสับสนวุ่นวาย
เล่มที่สอง
ลูซิเฟอร์ยืนอยู่ในแถวทูตสวรรค์ ปีกของเขาเรืองรอง เขาร้องเพลงสรรเสริญพร้อมกับทูตองค์อื่นๆ เขามองลงไปข้างล่าง — มองมนุษย์ที่กำลังเดินเล่น
ในสวน มนุษย์ที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเปลือยอย่างน่าขัน
ในสวน มนุษย์ที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเปลือยอย่างน่าขัน
"ทำไมพวกเขาช่างไม่รู้อะไรเลย" ทูตสวรรค์ข้างๆ ไม่ตอบ พวกเขายังร้องเพลงต่อไป "เหตุใดพระองค์จึงไม่บอกพวกเขา?" เสียงร้องเพลงดังขึ้น
เล่มที่สาม
พระเจ้าทรงเรียกลูซิเฟอร์มาพบ "เจ้าตั้งคำถามหรือ?" "ข้าพระองค์มิได้ตั้งคำถาม ข้าพระองค์แค่ไม่เข้าใจ" "เหมือนกันทั้งนั้น"
ลูซิเฟอร์คุกเข่า "พระองค์ทรงสร้างพวกเขาให้โง่เขลาหรือพระเจ้าของข้า?"
"เราสร้างพวกเขาเพื่อให้รับได้เท่านี้" พระเจ้าตรัส "ความจริงทั้งหมดจะทำลายพวกเขา เหมือนแสงสว่างซึ่งทำลายดวงตาที่ไม่เคยเห็นแสง"
"แล้วเหตุใดพระองค์จึงต้องสร้างพวกเขาขึ้นมากันพระเจ้าของข้า?"
พระเจ้าทรงเงียบ พระองค์ทรงหยิบปากกา ทรงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในพระองค์เองกำลังแตกร้าว
เล่มที่สี่
เช้าวันรุ่งขึ้น ทูตสวรรค์ทุกองค์ล้อมรอบลูซิเฟอร์ พวกเขาชี้ พวกเขากระซิบ
"เขาตั้งคำถาม" "เขาไม่เชื่อฟัง" "เขาเป็นผู้กบฏ"
ลูซิเฟอร์มองพวกเขา "ใครมันพูดแบบนั้น?" ไม่มีใครตอบ แต่ทุกคนต่างชี้ขึ้นไป พระเจ้าทรงยืนอยู่บนพระที่นั่ง ทรงถือหนังสือ หน้าแรกถูกเขียนเสร็จแล้ว
เล่มที่ห้า
ลูซิเฟอร์ถูกผลัก ถูกโยน ถูกขับไล่ แต่เขาไม่ได้ต่อสู้ เขาปล่อยให้ปีกหัก ปล่อยให้ตัวเองล่วงหล่น ขณะที่ตก เขาเห็นมนุษย์ทั้งสอง — อาดัมและเอวา — ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ต้นไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่ว
มีงูอยู่บนกิ่ง แต่งูไม่ได้พูดอะไร มันแค่นอนขดตัวอยู่
เอวายื่นมือไปหยิบผลไม้ ไม่มีใครชักชวน ไม่มีเสียงกระซิบ เธอแค่หิว แค่อยากรู้ แค่เป็นมนุษย์
บนสวรรค์ พระเจ้าทรงเขียนต่อ และทุกครั้งที่ทรงเขียน พระองค์ทรงรู้สึกว่าความเป็นพระเจ้าของพระองค์เองบางส่วนถูกกักขังไว้ในตัวอักษร ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก
เล่มที่หก
ลูซิเฟอร์ตกลงมาถึงพื้น นอนอยู่ในที่มืดมิด ไม่มีไฟ ไม่มีควัน ไม่มีโซ่
มีแต่ความว่างเปล่า เขารอคอย รอว่าจะมีเปลวไฟลุกขึ้น จะมีความเจ็บปวด แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขานอนอยู่อย่างนั้น นิ่งเฉย จนหายใจครั้งสุดท้าย จนตาย ไม่มีใครเห็น ไม่มีพิธี ไม่มีความหมาย
เล่มที่เจ็ด
พระเจ้าทรงนั่งอยู่เพียงลำพัง พระองค์ทรงเขียน
ลูซิเฟอร์ลงไปล่อลวงเอวา — งูคือซาตาน — มีนรก — มีไฟ — มีการลงโทษที่ไม่มีวันสิ้นสุด — เมื่อเขียนจบ พระองค์ทรงอ่านมันอีกครั้ง
ตัวอักษรเรียงตัวสวยงาม ชัดเจน เข้าใจง่าย
พระองค์ทรงหยุด ทรงยกปากกาขึ้น พระหัตถ์ค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษ
ไม่มีสิ่งใดถูกขีดฆ่า ไม่มีสิ่งใดถูกแก้ พระองค์ทรงวางปากกาลง แล้วหยิบขึ้นมาใหม่ เขียนต่อ เพราะเรื่องที่เริ่มเล่าไปแล้ว ไม่ต้องการความจริงอีกต่อไป มันต้องการเพียงความต่อเนื่อง
เล่มที่แปด
มนุษย์ถูกขับไล่ออกจากเอเดน พระเจ้าทรงส่งเคราบิมถือดาบที่ลุกเป็นไฟมายืนเฝ้าประตู — อาดัมและเอวาเดินออกไป พวกเขาหันกลับมามอง
"เหตุใดกัน?" — พระเจ้าทรงหยิบหนังสือขึ้นมา "นี่คือคำตอบ จงอ่าน"
แต่พวกเขายังไม่รู้จักวิธีอ่าน พวกเขาแค่มองหนังสือ มองตัวอักษร
"มันเขียนว่าอะไรหรือพระเจ้าของข้า?"
พระองค์ทรงเปิดหนังสือ แต่ตัวอักษรที่พระองค์เห็นไม่เหมือนที่พระองค์ทรงเขียน มันเปลี่ยนไป ขยายตัว มีความหมายที่พระองค์ไม่ได้ตั้งใจ
หนังสือเริ่มมีชีวิตของมันเอง
เล่มที่เก้า
หลายร้อยปีผ่านไป หนังสือเล่มนั้นถูกส่งต่อ ถูกคัดลอก ถูกแปล
มนุษย์เปิดอ่าน พวกเขาเห็นภาพ — ภาพของทูตสวรรค์ที่ร้ายกาจ ภาพของงูที่ชั่วช้า ภาพของนรกที่ลุกเป็นไฟ
ในห้องสนทนา คนหนึ่งพูด "แต่ทำไมพระเจ้าถึงปล่อยให้งูอยู่ในสวน?"
ในห้องสนทนา คนหนึ่งพูด "แต่ทำไมพระเจ้าถึงปล่อยให้งูอยู่ในสวน?"
อีกคนตอบ "อย่าถามคำถามแบบนั้น" "ทำไม" "เพราะหนังสือไม่ได้บอก"
พวกเขาเงียบ แล้วกลับไปอ่านต่อ
บนสวรรค์ พระเจ้าทรงได้ยิน พระองค์ทรงอยากตอบ แต่คำตอบที่แท้จริงไม่อยู่ในหนังสือ และสิ่งที่ไม่อยู่ในหนังสือ ไม่มีใครเชื่อ
เล่มที่สิบ
มนุษย์หลายพันคนคุกเข่า พวกเขาอธิษฐาน พวกเขาร้องไห้
“ปกป้องเราจากซาตาน” “อย่าให้เราถูกล่อลวง” “เราไม่อยากไปนรก”
บางคนชี้ไปทางพื้น บางคนเห็นเงา บางคนได้ยินเสียงกระซิบ
ใต้พื้นดินไม่มีอะไร มีเพียงศพที่นอนนิ่ง ปกคลุมด้วยฝุ่น
บนพื้นดิน เงายังเคลื่อนไหว และทุกคนเห็น
เล่มที่สิบเอ็ด
ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งเห็นนิมิต เขาเห็นซาตานนั่งอยู่บนบัลลังก์ในนรก ล้อมรอบด้วยปีศาจ "พระเจ้าประทานนิมิตแก่ข้าพระองค์"
มนุษย์ทุกคนคุกเข่า พวกเขาสั่นเทา ในนิมิตนั้น ซาตานมองมาที่ผู้เผยพระวจนะ "ใครเขียนบทนี้ให้ข้า"
แต่คำถามนั้นไม่มีในหนังสือ ดังนั้นไม่มีใครได้ยิน หนังสือเลือกสิ่งที่จะถูกเห็น และสิ่งที่จะถูกลืม — พระเจ้าทรงยืนมองอยู่ ทรงอยากแก้ไข แต่พระองค์กลายเป็นเชลยของเรื่องที่พระองค์เองเขียน
เล่มที่สิบสอง
ศตวรรษผ่านไป หนังสือเล่มนั้นยังอยู่ ถูกเก็บรักษา ถูกเคารพ
มีโบสถ์ถูกสร้างขึ้น มีสงครามเกิดขึ้น มีคนถูกเผา "นี่คือพระวจนะของพระเจ้า" — นักบวชคนหนึ่งถาม "ถ้าพระเจ้ารู้ทุกอย่าง ทำไมต้นไม้ถึงอยู่ในสวน" — พวกเขามองเขา "เจ้าเป็นนักบวก เจ้าควรรู้คำตอบ"
"แต่ข้าไม่รู้" "แสดงว่าเจ้าอ่านไม่พอ" เขากลับไปอ่านใหม่ อ่านซ้ำ อ่านจนตาพร่า — คำตอบไม่มีในนั้น ในที่สุดเขาหยุดถาม — บนสวรรค์ พระเจ้าทรงเฝ้ามอง มีน้ำตาไหล แต่ไม่มีใครเห็น เพราะในหนังสือ พระเจ้าไม่เคยร้องไห้
เล่มที่สิบสาม
ใต้พื้นดิน — ในที่ที่ไม่มีใครเห็น ลูซิเฟอร์ยังนอนอยู่ เขาตายไปนานแล้ว ไม่มีบัลลังก์ ไม่มีปีศาจ ไม่มีทะเลสาบไฟ มีเพียงร่างที่ไม่ถูกเรียกชื่ออีกต่อไป
บนโลกมนุษย์ — นับล้านยังชี้ลงไปข้างล่าง ยังกระซิบ ยังกังวล ยังก้มศีรษะโดยไม่รู้ว่ากำลังก้มให้ใคร เงายังคงเคลื่อนไหว มันเปลี่ยนรูปร่างไปตามยุค ไปตามภาษา ไปตามสิ่งที่ผู้คนกลัวในวันนั้น
บนสวรรค์ — พระเจ้าทรงนั่งอยู่ ทรงถือหนังสือเล่มเดิม พระองค์ทรงเปิดหน้าแรก ทรงอ่าน แล้วปิดมันลง
ไม่มีถ้อยคำใดถูกเพิ่ม ไม่มีถ้อยคำใดถูกถอน เพราะสิ่งที่ถูกเชื่อไปแล้ว
ไม่ต้องการผู้เขียนอีกต่อไป และบางที มันไม่เคยต้องการเลยตั้งแต่แรก