เงาของพ่อ
พ่อของฉันเริ่มกลัวเงาตัวเองตอนอายุได้ห้าสิบสาม
เขาบอกว่าเงามันเคลื่อนไหวช้ากว่าตัวเขาไปครึ่งวินาที
แม่คิดว่าพ่อป่วยจึงพาไปหาหมอ แต่ผลตรวจออกมาปกติทุกอย่าง สมองไม่มีปัญหา ตาไม่มีปัญหา ประสาทไม่มีปัญหา สามโรงพยาบาลยืนยันผลลัพธ์เดิม แต่พ่อพยักหน้ารัวว่ามันช้ากว่าเดิมจริงๆ
"ลองดูสิ" เขาโวยวายชี้ไปที่พื้น "พ่อยกมือ แต่เงามันยกช้ากว่า"
เราดูแล้วไม่เห็นอะไร แต่พ่อเห็น
สัปดาห์ถัดมา เขาเริ่มหลีกเลี่ยงแสงแดด
เดินชิดกำแพง หลบใต้ชายคา ไม่ออกจากบ้านตอนกลางวัน
"มันจะจับพ่อทันแล้ว" เขาคราง
"อะไรจะจับพ่อ?" แม่ถาม
"เงา" เขาตอบเสียงสั่นเทา "มันกำลังเรียนรู้"
เข้าอายุห้าสิบห้า
พ่อเลิกออกจากบ้านอีกเลย ปิดม่านทุกบาน ติดผ้าดำทับอีกชั้น จุดแต่ไฟสลัว เขาบอกว่าถ้าไฟมืดพอเงาในห้องก็จะไม่มี
"ไม่มีเงา ไม่มีปัญหา" ปากยิ้มกว้าง ตากลับไม่
วันหนึ่งฉันกลับบ้าน เจอพ่อนั่งกลางห้องมืดสนิท ไม่มีไฟ ไม่มีแสง มีแต่เสียงหายใจ
"พ่อครับ" ฉันเปิดไฟ
เขาหันหน้ามา — ตัวพ่อหันตาม — แต่เงาของเขายังคงหันหน้าไปด้านข้าง
อีกครึ่งวินาทีมันถึงหันตาม
"เห็นไหม?" พ่อกระซิบเบา "มันไม่ใช่พ่อแล้ว"
อายุห้าสิบเจ็ด พ่อหยุดพูดเกี่ยวกับมัน
แม่บอกว่าเขานั่งมองเงาทั้งวัน ไม่กินข้าว ไม่ยอมนอน
บางคืนเขาจะร้องสะดุ้งตื่น บอกว่าเงาย่องมาหาเขาตอนที่กำลังหลับ
"มันจะเข้ามาแทนที่พ่อ" เขาพูดด้วยน้ำตาอาบสองแก้ม "แล้วพ่อจะกลายเป็นเงา"
วันหนึ่งพ่อหายไป ไม่มีใครเห็นเขาออกจากบ้าน
ประตูล็อคอยู่ หน้าต่างปิดสนิท
ตำรวจบอกว่าไม่มีร่องรอยการบุกรุก แต่ในห้องที่ไฟพร่ามัวยังวางไว้กึ่งกลาง
มีเงาหนึ่ง — ยาวเหยียดบนพื้น — ไร้ซึ่งเจ้าของ
ตำรวจปิดคดีว่าหายตัวไปเอง ไม่มีใครคัดค้าน ไม่มีใครบอกว่าเขาเตือนเราทุกวัน ไม่มีใครบอกว่าเราเห็นมันด้วย เพราะบ้านหลังนี้ เราเลือกความปกติมากกว่าความจริง
สองปีผ่านไป แม่ขายบ้านหลังนั้น
ฉันไปเยี่ยมเธอบ่อยๆ เรานั่งทานอาหารค่ำด้วยกัน พูดคุยเรื่องธรรมดาๆ
เธอบอกว่าเธอเลิกคิดถึงพ่ออีกแล้ว
"ถึงอย่างนั้นชีวิตต้องเดินต่อ" เธอพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ — ฉันรู้ความหมายของรอยยิ้มนั้นดี
ฉันพยักหน้ารับ ไม่ตอบอะไรกลับไป
แต่ตอนที่เธอลุกไปล้างจาน ฉันสังเกตเห็นมัน
เงาของเธอบนผนัง มันลุกขึ้นช้ากว่าตัวเธอ ประมาณครึ่งวินาที
ตอนนี้ฉันอายุสามสิบสาม
บางครั้งฉันยกมือขึ้นกลางแดดแล้วจับเวลา
ยังไม่มีอะไร
ยัง
แต่เมื่อคืนฉันฝันเห็นพ่อ
เขายืนอยู่ตรงหน้า ตัวจริง ชัดเจนแต่ไม่มีเงา
เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉัน
"ลูกเห็นมันแล้วใช่ไหม?" เขาถามด้วยเสียงอ่อนแรง
ฉันตื่นขึ้นมาในห้องมืดสนิท
นั่งเหม่อมองปลายเท้าโดยไม่กล้าเปิดไฟ
เพราะฉันกลัวว่าจะเห็นเงา
เงาที่ยังนอนอยู่ทั้งที่ฉันลุกขึ้นนั่ง