ข้อ 47 วรรค 3
เมื่อฉันตาย ฉันไต่บันไดขึ้นไปเจ็ดวัน ไม่มีใครมาต้อนรับ ไม่มีเสียงเพลง มีแต่ประตูขาว และเสียงเงียบที่หนักเกินกว่าจะเรียกว่าความสงบ
หลังประตูมีห้องใหญ่ ผนังสีขาวราวหิมะที่ไม่เคยถูกสัมผัส พื้นเรียบเกลี้ยงจนฉันเดินแล้วไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง
มีโต๊ะตัวหนึ่ง ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ สวมเสื้อขาว ผมขาว ผิวขาว ตาไร้สี
"ชื่ออะไร?"
ฉันบอกชื่อ เขาเปิดสมุด พลิกหน้า มองนาน แล้วพยัก "อยู่ได้ ไปทางนั้น
ห้อง2347 อย่าเดินออกนอกห้อง อย่าเปิดหน้าต่าง อย่าทำเสียงดัง"
ห้อง2347 อย่าเดินออกนอกห้อง อย่าเปิดหน้าต่าง อย่าทำเสียงดัง"
"แล้วถ้าฉันต้องการอะไรล่ะ?"
"ไม่มีใครต้องการอะไรที่นี่" น้ำเสียงของเขาเรียบ "ที่นี่ไม่มีความต้องการ"
ฉันเดินไปตามทางเดิน ยาวไม่มีที่สิ้นสุด ประตูเรียงแน่น ทุกบานดูเหมือนกัน ล้วนปิดสนิท ห้องของฉันเล็ก — มีเตียงหนึ่งอัน โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งชิ้น
ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีนาฬิกา ฉันนั่งบนเตียง ฉันนอนลง ฉันไม่หิว ฉันไม่กระหาย ฉันไม่เหนื่อย ฉันแค่นอนในความเงียบ ในความขาว
ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีนาฬิกา ฉันนั่งบนเตียง ฉันนอนลง ฉันไม่หิว ฉันไม่กระหาย ฉันไม่เหนื่อย ฉันแค่นอนในความเงียบ ในความขาว
วันที่สอง — หรือวันที่สิบ — หรือวันที่ร้อย ฉันไม่อาจรู้ได้เลย — ฉันเดินออกจากห้อง ทางเดินว่างเปล่า ฉันเปิดประตูห้องอื่น
ข้างในมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียง เธอเหลือบมองฉันโดยไม่พูดอะไร
"คุณอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือยัง?"
เธอจ้องมองอย่างนั้น
"คุณพูดไม่ได้งั้นเหรอ?"
เธอส่ายหน้า
"คุณแค่ไม่อยากพูด?"
เธอพยักหน้า
ฉันจากมา ไล่เดินเปิดประตูไปอีกห้าสิบบาน ทุกห้องล้วนมีคน ทุกคนนั่งอยู่บนเตียงโดยไม่มีใครพูดสิ่งใด ไม่มีใครเคลื่อนไหวเพื่ออะไร
ฉันกลับไปหาคนที่โต๊ะ "ที่นี่มันอะไรกันแน่?"
"นี่คือที่ที่เจ้าอยากมายังไงล่ะ"
"ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่"
"ทุกล้วนคนอยากมาที่นี่กันทั้งนั้น เจ้าใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อพยายามมาที่นี่" เขาพูดโดยไม่มองฉัน มองแต่สมุด "เจ้าอธิษฐาน เจ้าทำดี เจ้าเชื่อฟัง เพื่อสิ่งนี้"
"แล้วฉันขออะไรไป?"
"มีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องเป็นอะไร ไม่ต้องต้องการอะไร ไม่ให้คาดหวังสิ่งใด — นี่คือสิ่งที่เจ้าขอ" สมุดในมือเขายังคงขีดเขียนไม่หยุด "เจ้าคิดว่าเจ้าต่างจากคนอื่นที่นี่งั้นเหรอ? ทุกคนในห้องเหล่านั้นต่างก็คิดแบบนั้นเหมือนกันตอนแรก แต่สุดท้ายพวกเขาก็ได้เข้าใจ — ที่นี่ไม่ได้ทำอะไรกับใคร ที่นี่แค่ให้ในสิ่งที่พวกเขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตพยายามหา ความปลอดภัยที่ไม่มีราคาที่ต้องจ่าย — ชีวิตที่ไม่ต้องเลือก ไม่ต้องรับผิด ไม่ต้องเสี่ยง"
"ถ้าฉันไม่อยากอยู่ล่ะ? ฉันจะลงไปเลยได้ไหม ลงไปที่ๆ มีไฟ มีเสียง มีอะไรสักอย่างก็อาจจะดีกว่า"
เขาก้มหน้าลงมองเอกสารอีกเล่ม มองนานด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แล้วในที่สุดเขาก็ชี้ไปทางประตูอีกบานหนึ่ง "ทางออกไปทางนั้น — แต่ข้อ 47 วรรค 3 ระบุว่า ผู้ที่ออกไปแล้วจะไม่สามารถกลับเข้ามาได้อีก นี่คือกฎ"
"ใครกันตั้งกฎนั้น?"
"กฎคือกฎ ข้าไม่รู้ว่าใครตั้ง ข้าแค่ปฏิบัติตาม"
ฉันเดินไปที่ประตู
"เจ้าแน่ใจแน่หรือ?" น้ำเสียงเขาไร้ความห่วงใย เหมือนเจ้าหน้าที่ถามลูกค้า
"ฉันแน่ใจ"
"งั้นก็ดี เดินไปเถอะ ข้อ 47 วรรค 2 นั้นอนุญาต" เขาหันกลับไปมองสมุด
เมื่อฉันเปิดประตูออกไปก็ได้เห็นบันไดลงสู่ด้านล่าง บันไดสีแดงเลือด
เหม็นโชยด้วยกลิ่น—กลิ่นควัน กลิ่นผิวไหม้ กลิ่นกำมะถัน แต่ยังมีกลิ่นของอาหาร กลิ่นของเหงื่อ กลิ่นของชีวิต ฉันได้ยินเสียงคน เสียงหัวเราะ เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ เสียงมากมายที่ไม่ใช่ความเงียบ
เหม็นโชยด้วยกลิ่น—กลิ่นควัน กลิ่นผิวไหม้ กลิ่นกำมะถัน แต่ยังมีกลิ่นของอาหาร กลิ่นของเหงื่อ กลิ่นของชีวิต ฉันได้ยินเสียงคน เสียงหัวเราะ เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ เสียงมากมายที่ไม่ใช่ความเงียบ
ฉันเดินลงมาจนสุด หน้าประตูที่มีกลิ่นและเสียงมากมายลอยออกมา
หลังประตูมีคนผู้หนึ่งหนึ่งยืนรออยู่ เขาสวมชุดสีดำ ผมดำ ผิวดำ ตาสีแดง
"ยินดีต้อนรับ ข้ารอเจ้าอยู่นาน"
"คุณรู้ว่าฉันจะมา?"
"ทุกคนมา ไม่หมดแต่ก็เกือบ ข้างบนมันน่าเบื่อเกินไป" เขาหัวเราะ "เจ้าอยากรู้สึกใช่หรือไม่? เจ้าอยากมีชีวิตที่เหมือนชีวิต เจ้าอยากมีความหมาย"
ฉันพยักหน้ารับคำถาม
"ดีมาก" เขาดึงมีดออกมาจากเสื้อ "ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลย"
เขาแทงฉัน ปลายมีดทิ่มเข้าไปในท้อง เมื่อใบมีดกระชากผ่านลำไส้
ฉันกรีดร้องจนตัวงอล้มลงไปด้านหน้า เลือดนองไหลออกมา ร้อน เหนียว ความเจ็บปวดลุกลามทั่วตัว ปลายมือเย็นแทบไร้ความรู้สึก
ฉันกรีดร้องจนตัวงอล้มลงไปด้านหน้า เลือดนองไหลออกมา ร้อน เหนียว ความเจ็บปวดลุกลามทั่วตัว ปลายมือเย็นแทบไร้ความรู้สึก
"ดีใช่หรือไม่? รู้สึกดีไหมที่ได้รู้สึก?"
ฉันกดแผล มือสั่น "คุณ...ทำอะไร..."
"ข้าให้ในสิ่งที่เจ้าขอ เจ้าอยากรู้สึก—นี่อย่างไรเล่าความรู้สึก เจ้าอยาก
มีชีวิต—นี่อย่างไรเล่าชีวิต มันจะจบในอีกไม่กี่นาที แต่มันเข้มข้นกว่าที่เจ้าเคยมีเมื่อตอนยังไม่ตายใช่ไหมล่ะ?"
มีชีวิต—นี่อย่างไรเล่าชีวิต มันจะจบในอีกไม่กี่นาที แต่มันเข้มข้นกว่าที่เจ้าเคยมีเมื่อตอนยังไม่ตายใช่ไหมล่ะ?"
ภาพที่เข้ามาในสายตาเหวี่ยงชวนอาเจียน ลำใส้อุ่นเต็มสองมือ
"นี่...นี่มันไม่ใช่..."
"ไม่ใช่อะไร? เจ้าบอกว่าเจ้าอยากได้ความรู้สึก—เจ้าได้รับแล้ว เจ้าบอกว่าเจ้าอยากหนีจากความว่างเปล่า—เจ้าได้หนีแล้ว ตอนนี้เจ้ามีความเจ็บปวด เจ้ามีความกลัว เจ้ามีความหวัง เจ้าหวังว่าเจ้าจะไม่ตาย—นั่นไงความหวัง นั่นไงชีวิต" เขานั่งลงข้างๆ ฉัน "ข้าให้สิ่งที่พวกข้างบนไม่ยอมให้ ข้าให้ความปรารถนา ข้าให้ความหวัง ข้าให้ความหมาย แม้มันจะเจ็บปวด แม้มันจะสั้น แต่มันมีความหมายกว่าการนั่งในห้องขาวตลอดกาลใช่ไหมล่ะ?"
ฉันไอ เลือดพุ่งออกจากปาก "ฉัน...ฉันยังไม่อยากตาย..."
"ดีมากๆ นั่นแหละชีวิต การไม่อยากตาย การต่อสู้ การยึดติด นี่คือสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีชีวิต"
"แต่...แต่ฉันกำลังจะตาย..."
"ใช่ เจ้ากำลังจะตาย แต่เจ้าจะไปไหนกันล่ะ? เจ้าจะกลับไปข้างบน? ที่ซึ่งไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความกลัว ไม่มีอะไรเลย แต่เจ้าก็กลับไปที่นั่นไม่ได้แล้ว นั่นคือกฎ กฎของพระเจ้าผู้สรรค์สร้าง และพวกเทวดาข้างบนก็รักกฎมาก กฎทุกอย่างต้องปฏิบัติตาม ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีความเมตตา กฎคือกฎ"
ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา ฉันรู้สึกหนาว รู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น
"เจ้าจะกลับมาที่นี่ ร่วมกับข้า แล้วเราจะเริ่มกันใหม่ ข้าจะให้ร่างกายกับเจ้าใหม่ แล้วข้าจะทำให้มันเจ็บอีก แล้วเจ้าจะให้เจ้าหวังอีก แล้วเจ้าจะแทงเจ้าอีก แล้วเจ้าจะตายอีก แล้วเจ้าจะกลับมาอีก วนไปเรื่อยๆ ชั่วนิรันดร์”
“และสิ่งที่งดงามที่สุดก็คือ เจ้าจะขอบคุณข้าทุกครั้งที่เจ้าฟื้นขึ้นมา เจ้าจะขอบคุณข้าที่ให้ชีวิตคืนมา ที่ให้ความรู้สึกคืนมา ที่ให้ความหวังคืนมา แม้เจ้าจะรู้ว่ามันจะจบลงแบบเดิมก็ตาม แต่เจ้าก็จะขอบคุณข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ความว่างเปล่า"
สายตาฉันมืดบอด เสียงเขาห่างออกไปไกลแสนไกล ทุกอย่างช่างผ่อนคลาย
"พักผ่อนเถิดเด็กดี ครั้งหน้าเราจะเริ่มกันใหม่ ข้าสัญญา และเจ้าจะเชื่อคำสัญญานี้ เพราะเจ้าไม่มีทางเลือกอื่น เพราะข้างบนไม่ยอมรับเจ้าคืน เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาจะไม่สนใจ พวกเขาไม่เคยสนใจ"
ฉันตื่นขึ้นมาบนพื้นสีแดง ร่างกายใหม่ ไร้รอยแผล ไร้รอยเลือด
เขายืนอยู่เหนือฉัน ถือมีดอยู่ในมือ
เขายืนอยู่เหนือฉัน ถือมีดอยู่ในมือ
"ยินดีต้อนรับกลับมา พร้อมแล้วหรือยัง?"
ฉันมองเขา มองความมีด แล้วก็พยักหน้ารับ เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ความว่างเปล่า อย่างน้อยมันก็มีอะไรบางอย่าง อย่างน้อยฉันก็ยังรู้สึกได้ แม้ความรู้สึกนั้นจะเป็นความเจ็บปวด แม้ความหวังนั้นจะเป็นเพียงการหลอกลวง แม้ทุกอย่างจะวนซ้ำไม่มีวันจบ
แต่นี่คือพรที่ฉันได้รับ พรจากมือที่ถือมีด ในนามของพระเจ้าผู้มอบชีวิต