I
ห้องทำงานเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของกุหลาบ, และเมื่อสายลมฤดูร้อนอ่อนเบาพัดไหวท่ามกลางต้นไม้ในสวน ก็มีทั้งกลิ่นหนักแน่นของไลแล็ก, หรือกลิ่นหอมละเอียดอ่อนกว่าของหนามดอกสีชมพู ลอยพัดผ่านประตูที่เปิดอยู่เข้ามา
จากมุมหนึ่งของโซฟาซึ่งทำด้วยถุงอานม้าเปอร์เซีย ที่เขานอนเอนอยู่, สูบบุหรี่นับไม่ถ้วนตามนิสัยของเขา, ลอร์ด เฮนรี วอตตันเพียงพอจะมองเห็นประกายของดอกไม้สีเหมือนน้ำผึ้งและหอมหวานดุจนํ้าผึ้งของต้นลาบูร์นัม, ซึ่งกิ่งก้านสั่นไหวของมันดูแทบไม่อาจรับภาระแห่งความงามที่คล้ายเปลวไฟของตัวเองได้; และเป็นครั้งคราว ที่เงาพิกลของนกซึ่งกำลังบินอยู่นั้นได้วูบผ่านม่านไหมทัสซอร์ยาวพาดขึงอยู่บนหน้าต่างบานมหึมา, ก่อให้เกิดผลแบบญี่ปุ่นชั่วขณะอย่างหนึ่ง, และทำให้เขานึกถึงจิตรกรหน้าเหมือนหยกซีดเหล่านั้นแห่งโตเกียว. ผู้ซึ่ง, ด้วยสื่อกลางของศิลปะที่จำต้องหยุดนิ่ง, พยายามสื่อความรู้สึกแห่งความรวดเร็วและการเคลื่อนไหว. เสียงพึมพำอึมครึมของผึ้งที่เบียดทางผ่านหญ้ายาวซึ่งมิได้ตัด, หรือวนเวียนด้วยความยืนกรานซ้ำซากรอบเขาสีทองคล้ำที่มีฝุ่นจับของเถาสายน้ำผึ้งที่กระจัดกระจาย, ดูจะทำให้ความสงัดนั้นอึดอัดยิ่งขึ้น. เสียงคำรามแผ่วของลอนดอนเป็นดุจโน้ตบูร์ดงของออร์แกนที่อยู่ไกล
กลางห้อง, มีภาพเหมือนเต็มตัวของชายหนุ่มผู้มีความงามทางกายพิเศษยิ่งตั้งอยู่, ยึดติดอยู่กับขาตั้งภาพแนวตั้ง,, และเบื้องหน้ามัน, ห่างออกไปเล็กน้อย, ศิลปินผู้นั้นเองนั่งอยู่, เบซิล ฮอลล์เวิร์ด, ผู้ซึ่งการหายตัวไปอย่างกะทันหันของเขาเมื่อหลายปีก่อนก่อให้เกิดความตื่นเต้นแก่สาธารณะอย่างมากในช่วงเวลานั้น, และนำไปสู่ข้อคาดเดาประหลาดมากมาย
ขณะที่จิตรกรมองดูรูปกายอ่อนโยนและงดงามซึ่งเขาสะท้อนไว้ในศิลปะของตนอย่างชำนาญ, รอยยิ้มแห่งความพอใจก็ผ่านบนใบหน้าของเขา, และดูราวกับจะคงอยู่ที่นั่นตลอดไป. แต่เขาก็สะดุ้งลุกขึ้นทันที, และ, หลับตา, วางนิ้วมือบนเปลือกตา, ประหนึ่งว่าเขาปรารถนาจะกักขังความฝันประหลาดบางอย่างไว้ภายในสมอง ซึ่งเขากลัวเหลือเกินว่าจะตื่นจากมัน
"นี่เป็นผลงานดีที่สุดของนาย, เบซิล, สิ่งดีที่สุดที่นายเคยทำ" ลอร์ด เฮนรีกล่าว, อย่างเฉื่อยชา. "นายต้องส่งมันไปยังกรอสเวเนอร์ปีหน้าได้อย่างแน่นอน. อะคาเดมีใหญ่เกินไปและหยาบคายเกินไป. เมื่อใดก็ตามที่ฉันไปที่นั่น, ก็มีผู้คนมากจนฉันไม่สามารถเห็นภาพ, ซึ่งน่ากลัว, หรือมีภาพมากจนฉันไม่สามารถเห็นผู้คน, ซึ่งนั้นยิ่งแย่กว่า. กรอสเวเนอร์เป็นที่เดียวจริงๆ"
"ฉันไม่คิดว่าจะส่งมันไปที่ใด," เขาตอบ, เงยศีรษะไปข้างหลังด้วยท่าประหลาดอย่างนั้นที่เคยทำให้เพื่อนของเขาหัวเราะเยาะเขาที่ออกซฟอร์ด. "ไม่เลย: ฉันจะไม่ส่งมันไปที่ไหนทั้งนั้น"
ลอร์ด เฮนรียกคิ้วของเขา, และมองเขาด้วยความประหลาดใจผ่านวงควันสีฟ้าบางที่ม้วนขึ้นเป็นวงวนเพ้อฝันจากบุหรี่หนักที่แตะกลิ่นฝิ่นของตน "ไม่ส่งมันไปที่ไหนเลยงั้นเหรอ? สหายรัก, ทำไมกันล่ะ? นายมีเหตุผลอะไรงั้นเหรอ? พวกนายจิตรกรช่างเป็นคนประหลาดเสียจริง! นายทำทุกสิ่งในโลกเพื่อให้ได้ชื่อเสียง. แต่ทันทีที่นายมีมัน, นายก็ดูเหมือนอยากจะโยนมันทิ้งไป. นายช่างโง่เขลา, เพราะมีเพียงสิ่งเดียวในโลกที่เลวร้ายกว่าการถูกพูดถึง, และนั่นคือการไม่ถูกพูดถึง. ภาพเหมือนเช่นนี้จะยกนายให้อยู่สูงกว่าชายหนุ่มทั้งปวงในอังกฤษ, และทำให้ชายชราต่างอิจฉาอย่างยิ่ง, หากชายชรายังมีความสามารถต่ออารมณ์ใดอยู่บ้าง"
"ฉันรู้ว่านายจะหัวเราะฉัน," เขาตอบ, "แต่ฉันแสดงมันไม่ได้จริงๆ. ฉันใส่ตัวเองลงไปในมันมากเกินไป"
ลอร์ด เฮนรียืดตัวบนโซฟาและหัวเราะ.
"ใช่, ฉันรู้ว่านายทำแบบนั้น; มันเป็นเรื่องจริงทีเดียว, ถึงอย่างนั้น"
"ตัวนายเองมากเ