การกลายพันธุ์
"die verwandlung"
I
เมื่อเช้าวันหนึ่ง เกรกอร์ ซัมซา ได้ตื่นขึ้นจากความฝันอันกระสับกระส่าย และต้องพบว่าตนที่อยู่บนเตียงนั้นได้กลายเป็นแมลงร้ายกาจขนาดใหญ่ เขานอนหงายอยู่บนหลังที่แข็งดุจเกราะ และเมื่อยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นท้องสีน้ำตาลโค้งนูนของตน ซึ่งถูกแบ่งด้วยรอยแข็งรูปโค้ง และด้วยความสูงนั้นผ้าห่มก็พร้อมจะไถลหลุดลงไปได้ตลอดจนแทบจะทนไม่ไหว ขาจำนวนมากของเขา ซึ่งเมื่อเทียบกับลำตัวส่วนอื่นแล้วนั้นผอมบางอย่างน่าเวทนา สั่นระริกอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ปรากฏเบื้องหน้าสายตา
"เกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน?" เขาคิด มันไม่ใช่ความฝัน ที่นี่คือห้องของเขา ห้องของมนุษย์อย่างแท้จริงที่ต่างเพียงเล็กเกินไปหน่อย ตั้งอยู่อย่างสงบท่ามกลางผนังสี่ด้านที่คุ้นเคยดี เหนือโต๊ะซึ่งมีชุดตัวอย่างผ้าสินค้าที่แกะออกกางไว้ — ซัมซาเป็นพนักงานขายเดินทาง —ภาพแขวนซึ่งไม่นานมานี้เขาได้ตัดมันมาจากนิตยสารภาพประกอบ และใส่ไว้ในกรอบปิดทองงดงาม ภาพนั้นเป็นภาพสตรีผู้หนึ่ง ซึ่งสวมหมวกขนสัตว์และผ้าพันคอขนสัตว์ เธอนั่งตัวตรงโดยยกกระเป๋ามือขนสัตว์หนักใบหนึ่ง ซึ่งท่อนแขนทั้งท่อนของเธอหายเข้าไปอยู่ในนั้น ให้ผู้มองดูน่ามองขึ้น
จากนั้นสายตาของเกรกอร์หันไปยังหน้าต่าง อากาศตอนนี้อึมครึม — ได้ยินเสียงหยดฝนกระทบแผ่นโลหะที่หน้าต่าง — ทำให้เขาหดหู่ใจอย่างยิ่ง "ถ้าฉันนอนต่ออีกหน่อย แล้วลืมเรื่องบ้าๆทั้งหมดเสียจะเป็นอย่างไรนะ?" เขาคิด แต่สิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง เพราะเขาเคยชินการนอนตะแคงขวา ทว่าในสภาพปัจจุบันนี้เขาไม่อาจจัดตัวให้อยู่ในท่านั้นได้ ไม่ว่าเขาจะทุ่มตัวไปทางขวาด้วยแรงเพียงใด เขาก็โยกกลับสู่ท่านอนหงายอยู่เสมอ เขาลองอยู่ราวร้อยครั้ง หลับตาเพื่อไม่ต้องเห็นขาที่ดิ้นกระตุก แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกทำไปเมื่อเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดตื้อๆเบาบางที่สีข้าง ซึ่งไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"โอ้พระเจ้า" เขาคิด "ฉันเลือกอาชีพที่เหน็ดเหนื่อยอะไรเช่นนี้! เดินทางวันแล้ววันเล่า ความวุ่นวายทางธุรกิจมากมายกว่าการทำงานอยู่ที่สำนักงานเสียอีก นอกจากนั้นยังต้องรับภาระความทรมานจากการเดินทางนี้ ความกังวลเรื่องการต่อรถไฟ อาหารที่ไม่เป็นเวลาและแย่อยู่เสมอ การคบหาผู้คนที่เปลี่ยนไปตลอด ไม่เคยยั่งยืน ไม่เคยอบอุ่น ขอให้ปีศาจเอาทุกอย่างนี้ไปเสียที!" เขารู้สึกคันเล็กน้อยตรงส่วนบนของท้อง จึงค่อยๆเลื่อนแผ่นหลังเข้าไปใกล้เสาเตียงเพื่อจะได้ยกศีรษะขึ้นง่ายกว่าเดิม เขาได้พบกับจุดที่คันซึ่งเต็มไปด้วยจุดขาวเล็กๆมากมายที่เขาไม่เข้าใจเลยว่ามันคืออะไร เขาอยากใช้ขาข้างหนึ่งแตะจุดนั้น แต่ก็รีบดึงกลับทันที เพราะเมื่อสัมผัสเข้าก็มีอาการหนาวสะท้านพัดผ่านตัว
เขาไถลกลับสู่ท่าเดิม "การตื่นแต่เช้าอย่างนี้" เขาคิด "ทำให้คนโง่เขลาไปโดยสิ้นเชิง มนุษย์ต้องมีเวลานอน พนักงานขายเดินทางคนอื่นก็ใช้ชีวิตเหมือนสตรีในฮาเร็ม ตัวอย่างก็อย่าง ตอนระหว่างช่วงสายฉันกลับเข้าไปที่โรงแรมเพื่อคัดลอกคำสั่งซื้อที่ได้รับมา สุภาพบุรุษเหล่านี้เพิ่งจะนั่งกินอาหารเช้า ถ้าฉันลองทำอย่างนั้นกับเจ้านายบ้างคงถูกไล่ออกในทันที ยังไงก็เถอะ ใครจะรู้ว่านั่นอาจจะดีมากสำหรับฉันแล้วก็ได้ ถ้าฉันไม่ได้ยับยั้งตัวเองเพราะพ่อแม่ ฉันคงลาออกไปนานแล้ว ฉันคงเดินไปหาเจ้านายและพูดความคิดของฉันออกมาจากก้นบึ้งหัวใจเลยล่ะ เขาคงต้องตกลงมาจากโต๊ะทำงานเลยทีเดียว! มันคงจะเป็นอะไรที่ประหลาดเหมือนกัน ที่ได้นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานแล้วได้พูดกับลูกจ้างจากที่ต่ำ ทั้งลูกจ้างยังต้องเดินเข้ามาใกล้มากเพราะเจ้านายหูตึงเสียนี่ เอาเถอะ ความหวังยังไม่หมดไปเสียทีเดียว เมื่อฉันเก็บเงินได้มากพอจะชำระหนี้ของพ่อแม่ที่มีกับเขา —