งานเลี้ยง
บุคคลในบทสนทนา: อพอลโลดอรัส, ผู้เล่าบทสนทนาที่ได้ฟังจากอาริสโทเดมัสให้เพื่อนฟัง, และเคยเล่าให้กลาวคอนฟังแล้วครั้งหนึ่ง. เฟดรัส, เพาซาเนียส, เอริกซิมาคัส, อาริสโทฟาเนส, อากาธอน, โสเครตีส, อัลซิบิอาดีส, กลุ่มผู้เที่ยวรื่นเริง
ฉาก: บ้านของอากาธอน
เกี่ยวกับเรื่องที่คุณถามอยากรู้นั้น ผมเชื่อว่าผมมีคำตอบเตรียมพร้อมอยู่แล้ว. เพราะเมื่อวานซืนผมกำลังเดินจากบ้านของตัวเองที่ฟาเลรัมเข้าเมือง, และคนรู้จักคนหนึ่ง, ซึ่งเห็นผมจากข้างหลังก็ร้องเรียกเล่นมาแต่ไกล, ว่า: อพอลโลดอรัส, โอ้ คุณชาวฟาเลรัมคนนั้น, หยุดก่อน! ผมก็ทำตามที่เรียก; แล้วเขาพูดว่า, ผมกำลังตามหาคุณ, อพอลโลดอรัส, อยู่เมื่อครู่นี้เอง, เพื่อจะถามเรื่องคำกล่าวสรรเสริญความรัก, ที่โสเครตีส, อัลซิบิอาดีส, และคนอื่น, กล่าวกันในงานเลี้ยงอาหารของอากาธอน. ฟีนิกซ์, บุตรของฟิลิป, เล่าให้ใครคนหนึ่งฟังและคนนั้นก็เล่าต่อให้ผม; เรื่องที่เขาเล่าไม่ชัดเจนมาก, แต่เขาบอกว่าคุณรู้, และผมอยากให้คุณเล่าให้ฟัง. ใครเล่าหากไม่ใช่คุณ, ที่ควรเป็นผู้ถ่ายทอดคำพูดของสหายคุณ? และก่อนอื่นบอกผมสิ, เขาพูด, คุณอยู่ในวงนั้นด้วยหรือเปล่า?
คนที่เล่าให้คุณฟังน่ะนะกลาวคอน, ผมพูด, คงเล่าไม่ชัดเจนจริง, หากคุณคิดว่าเหตุการณ์นี้เพิ่งเกิด; หรือคิดว่าผมอาจได้ร่วมวงด้วย
อ้อ, ใช่, เขาตอบ, ผมคิดว่าอย่างนั้น
เป็นไปไม่ได้: ผมพูด. คุณไม่รู้หรือว่าอากาธอนไม่ได้อยู่ในเอเธนส์มาหลายปีแล้ว; และยังไม่ถึงสามปีเลยตั้งแต่ผมรู้จักโสเครตีส, และถือเป็นกิจประจำวันที่จะรู้ทุกอย่างที่เขาพูดและทำ. ครั้งหนึ่งผมเคยวิ่งวุ่นไปทั่วโลก, นึกว่าตัวเองใช้เวลาได้ดี, แต่แท้จริงผมเป็นคนทุกข์ยากน่าสมเพชที่สุด, ไม่ดีไปกว่าคุณตอนนี้. ผมคิดว่าควรทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแทนที่จะเป็นนักปรัชญา
เอาล่ะ, เขาพูด, เลิกล้อกันเสียที, บอกผมว่าวงสนทนานั้นเกิดขึ้นเมื่อไร
ตั้งแต่ตอนเรายังเป็นเด็กแล้ว, ผมตอบ, เมื่ออากาธอนได้รางวัลจากโศกนาฏกรรมเรื่องแรก, ในวันถัดจากวันที่เขากับคณะขับร้องทำพิธีบูชายัญฉลองชัยชนะ
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องนานมาแล้ว, เขาพูด; แล้วใครเล่าให้คุณฟัง—โสเครตีสเหรอ?
ไม่ใช่เลย, ผมตอบ, แต่เป็นคนเดียวกับที่เล่าให้ฟีนิกซ์ฟัง;—เขาเป็นชายร่างเล็ก, ไม่เคยสวมรองเท้าเลย, ชื่ออาริสโทเดมัส, แห่งเขตไซดาเธเนียม. เขาไปงานเลี้ยงของอากาธอนมา; และผมคิดว่าสมัยนั้นไม่มีใครชื่นชมโสเครตีสอย่างอุทิศใจยิ่งกว่าเขา. อีกทั้ง, ผมเคยถามโสเครตีสถึงความจริงบางส่วนในเรื่องที่เขาเล่า, และโสเครตีสยืนยัน. ถ้าอย่างนั้น, กลาวคอนพูด, เล่าเรื่องนี้ให้ฟังอีกครั้งเถอะ; ถนนไปเอเธนส์เหมาะสำหรับสนทนากันพอดีมิใช่เหรอ? เราจึงเดินไป, คุยกันเรื่องคำกล่าวว่าด้วยความรัก; และเพราะฉะนั้น, อย่างที่ผมบอกแต่แรก, ผมเตรียมพร้อมที่จะทำตามคำขอของคุณ, และจะเล่าให้อีกครั้งถ้าคุณต้องการ. เพราะการพูดหรือฟังคนอื่นพูดเรื่องปรัชญาให้ความเพลิดเพลินแก่ผมอย่างที่สุดเสมอ, ยังไม่ต้องพูดถึงประโยชน์ที่จะได้. แต่เมื่อผมได้ยินคำพูดอีกแบบหนึ่ง, โดยเฉพาะของพวกคุณที่ร่ำรวยและค้าขาย, การสนทนาเช่นนั้นทำให้ผมไม่พอใจ; และผมสงสารพวกคุณผู้เป็นเพื่อนของผม, เพราะคิดว่ากำลังทำอะไรสักอย่าง ทั้งที่จริงไม่ได้ทำอะไรเลย. และผมเชื่อว่าคุณก็คงสงสารผมตอบ, โดยถือว่าผมเป็นคนน่าเวทนา, และเป็นไปได้มากว่าคุณถูก. แต่สิ่งที่คุณเพียงคิดเกี่ยวกับผมนั้น ผมรู้แน่เกี่ยวกับคุณ—นี่คือความแตกต่าง
เพื่อน: ผมเห็นแล้วอพอลโลดอรัส, ว่าคุณยังเหมือนเดิม—เอาแต่กล่าวร้ายตัวเอง, และคนอื่น; และผมเชื่อจริงว่าคุณสงสารมนุษย์ทั้งมวล, ยกเว้นโสเครตีส, โดยเริ่มจากตัวคุณเองก่อน, สมกับฉายาเก่าของคุณ, ซึ่ง, ไม่ว่าจะส